ଭକ୍ତ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ଓ ନିବିଡ଼ ବନ୍ଧନ । ଏହା କେବଳ ପୂଜା ବା ଆରାଧନା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ହେଉଛି ଆତ୍ମା ସହ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଡୋରି । ୧. ଭାବର ବନ୍ଧନ (ଭାବର ଠାକୁର): ଭଗବାନ ଧନ, ରତ୍ନ ବା ଅହଂକାରର ଭୋକିଲା ନୁହନ୍ତି, ସେ କେବଳ "ଭାବ" ବା ଭକ୍ତିର ଭୋକିଲା । ଯେମିତି ଦାସିଆ ବାଉରୀର ନଡ଼ିଆକୁ ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେମିତି ଭକ୍ତର ହୃଦୟରେ ଥିବା ସଚ୍ଚା ପ୍ରେମ ହିଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଥାଏ । ୨. ସମର୍ପଣ ଓ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା: ଭକ୍ତ ଯେତେବେଳେ ନିଜର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ, ସୁଖ ଓ ଅହଂକାରକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦତଳେ ସମର୍ପଣ କରିଦିଏ, ସେତେବେଳେ ଭଗବାନ ସେହି ଭକ୍ତର ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ନିଜ କାନ୍ଧକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି। ଯେପରି ଗୋଟିଏ ମା’ ତାର ଛୋଟ ପିଲାର ଯତ୍ନ ନିଏ, ଠିକ୍ ସେମିତି ଭଗବାନ ଭକ୍ତକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି । ୩. ଭକ୍ତ ଅଧୀନ ଭଗବାନ: ଶାସ୍ତ୍ର କହେ, ଭଗବାନ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଭକ୍ତର ପ୍ରେମ ପାଖରେ ହାରିଯାଆନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ "ଭକ୍ତବତ୍ସଳ" କୁହାଯାଏ। ଭକ୍ତର ଡାକରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ପଡିଥାଏ (ଯେମିତି ଭକ୍ତ ସାଲବେଗ ପାଇଁ ରଥ ଅଟକି ଯାଇଥିଲା) । ୪. ସଖା, ପିତା ଓ ପ୍ରଭୁ: ଏହି ସମ୍ପର୍କର କୌଣସି ଗୋଟିଏ ରୂପ ନାହିଁ । ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ସଖା (ସାଙ୍ଗ), ଯଶୋଦାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ପୁତ୍ର, ହନୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ପରମ ପିତା । ​ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଲେ, "ଭଗବାନ ଯଦି ଚୁମ୍ବକ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଭକ୍ତ ହେଉଛି ଲୁହା ।" ଏହି ଆକର୍ଷଣ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କର ମୂଳଦୁଆ।